Nieuwe misser van M. Night Shyamalan (The Sixth Sense, The Last Airbender). Leuke visuele effecten in voorspelbaar en lachwekkend verhaal. Met Will Smith en zoon Jaden, die duidelijk nog wat acteerlessen nodig heeft.

Mensen wonen niet meer op aarde, maar op Nova Prime. Op aarde is namelijk alles geëvolueerd tot mensendoder, zo legt Cypher Raige (Will Smith) uit. Helaas voor hem stort het ruimteschip waarin hij zich bevindt precies op aarde neer. Enige andere overlevende is zijn zoon Kitai (Jaden Smith).

Aangezien Cypher beide benen gebroken heeft, moet Kitai zo’n 100 kilometer lopen om een ander deel van het ruimteschip te bereiken. Vanaf daar kan hij een noodsignaal de ruimte in zenden. Cypher kan Kitai met de nieuwste technologische snufjes overal volgen. En hem waarschuwen voor naderend gevaar.

Grootste gevaar is niet al het geëvolueerde op aarde, maar een deel van de lading van het ruimteschip. Aan boord was namelijk een ursa: een moordzuchtig wezen dat angst van mensen kan ruiken. Verder is het beest blind. De truc is dus niet bang zijn, iets dat Cypher beheerst. Ze noemen dit ‘ghosting’. Zou Kitai dit later op een belangrijk moment ook kunnen?

De film doorloopt alle clichés denkbaar. Zelfs de relatie tussen vader en zoon is voorspelbaar. Cypher is een held en Kitai wil laten zien dat ook hij wat in z’n mars heeft. Cypher ziet daarbij Kitai – maar eigenlijk zichzelf – als verantwoordelijke voor de dood van zijn dochter, die door een ursa verscheurd werd.

Het gedrag van Kitai is ook irritant. Als zijn vader hem uitlegt dat hij beter stil kan staan begint hij te rennen. En andersom. En ondanks dat vogels niet kunnen praten besluit hij het beest toch te vertellen wat het wel en niet moet doen. Om verkeerde redenen bracht het een glimlach op mijn gezicht.

Dit had ook te maken met het matige acteerwerk van de jongste Smith. Elke keer als hij iets met emoties moet doen, gaat het mis. In een sleutelscène, bepalend voor de afloop van het avontuur, vertelt Kitai zijn vader wat hij ervan denkt. Of nee, hij schreeuwt het. Opnieuw moest ik bijna lachen; de emotie is voor de kijker niet voelbaar.

Toch nog wat positieve dingen. De visuele effecten zien er prima uit. De film kent ook twee schrikmomenten die erg goed werken. In de anderhalf uur film zit een half uur vermaak verscholen. Mensen die zich over de voorspelbaarheid en irritante keuzes heen kunnen zetten, vinden daar misschien een film die ze zouden willen zien. Zelf hoor ik niet bij deze groep.

Regisseur M. Night Shyamalan heeft met After Earth opnieuw een slechte film afgeleverd. Sinds Signs uit 2002 zit er niks fatsoenlijks meer bij. Misschien moet hij het over een andere boeg gaan gooien. Buitenaardse en bovennatuurlijke dingen even laten voor wat het is. Want na Lady in the Water, The Happening, The Last Airbender en nu After Earth is hij in deze genres niet langer serieus te nemen.

Uit de pen van Luc Besson komt deze futuristische actiefilm. De aaneenschakeling van goed gechoreografeerde actiescènes is soms iets te eentonig. Maar met een duur van slechts 75 minuten (plus aftiteling) is dat nooit echt een probleem.

De autoriteiten hebben ‘banlieue 13′, een district in Parijs, helemaal opgegeven. De criminaliteit is hoog, bendes regeren de straat. Een hoge muur scheidt de wijk van de buitenwereld.

De openingsmomenten zijn indrukwekkend. Leïto (David Belle) moet vluchten voor een man of twaalf. Vol kinetische energie knalt de achtervolging van het scherm. Als een ware Jackie Chan manoeuvreert hij zich via ramen, balkons, daken en relingen door de wijk. Knap gedaan.

De twaalf man horen bij gangster Taha (Larbi Naceri), de feitelijke baas van de wijk. Zwak optreden van de politie zorgt ervoor dat Leïto in de gevangenis belandt, en zijn zus Lola (Dany Verissimo) in handen van Taha.

Zes maanden later ontmoeten we undercoveragent Damien (Cyril Raffaelli). Met dezelfde kinetische energie verslaat hij een leger slechteriken om vervolgens op een missie te worden gestuurd. Hij moet district B13 in om een bom onschadelijk te maken. De bom is in handen van gangster Taha en zal binnen 24 uur ontploffen. De hulp van Leïto is nodig om dit tot een goed einde te brengen.

Het verhaal is bijna onnodig in een film als deze. Echt veel aandacht is er ook niet aan besteed. Luc Besson is er (samen met Naceri) verantwoordelijk voor. Finesse ontbreekt, maar voor pure actie kan je bij Besson altijd aankloppen. Als regisseur maakte hij onder andere La Femme Nikita, Léon en The Fifth Element; als schrijver is hij verantwoordelijk voor The Transporter, Taken en Colombiana.

Net als in de genoemde films is ook hier de actie dik in orde. Choreografie, camerawerk en montage werken goed samen om deze scènes te laten slagen. Regisseur Pierre Morel (ook de regisseur van Taken) heeft deze momenten prima onder controle. Soms gaat het iets te lang door, met name de vuurgevechten, maar echt storend is dat niet.

Na vijf zeer snelle kwartieren rolt de aftiteling. Het is de juiste lengte voor een film als deze. Met vluchtig vermaak is op zich niks mis. Als je iets meer diepgang wilt, dan is Banlieue 13 niet wat je zoekt. Na het kijken ben je alles ook binnen vijf kwartier weer vergeten.

Bizarre film geniet een zekere cultstatus. Terecht of niet, het tweede deel zou elke filmliefhebber moeten zien. Tenminste, voor iedereen die van vaag houdt en geen moeite heeft met seks tussen mens en monster.

Lucy Broadhurst (Lisbeth Hummel) is op weg naar haar verloofde Mathurin (Pierre Benedetti) die ze nooit heeft ontmoet. Zijn vader (Guy Tréjan) ziet de rijke Lucy graag in zijn familie. Het huwelijk moet binnen 48 uur plaatsvinden en worden ingezegend door een kardinaal die liever niet afreist naar het Franse plaatsje. Dat gebiedt het testament van Lucy’s overleden vader. Mathurins oom (Marcel Dalio) is tegen het huwelijk omdat het grote familiegeheim onthuld zou kunnen worden.

Dit eerste deel van de film kent wat komische momenten. Grappig zijn de seksuele escapades van Mathurins zus Clarisse (Pascale Rivault) met bediende Ifany (Hassane Fall) die constant onderbroken worden. Clarisse besluit na elke onderbreking zichzelf op de rand van het bed te bevredigen. En dat terwijl haar kinderen zich in een kast in de kamer bevinden. De film kent meer van dit soort surrealistische momenten.

De film opent met paardenseks. Misschien om te laten zien hoe het (mannelijke) dier in een beest veranderd, omdat zijn behoeften niet langer te onderdrukken zijn. Misschien om te laten zien dat seks iets natuurlijks is. Misschien gewoon omdat het kan.

Lucy ziet bij aankomst op het kasteel van Mathurins familie de copulerende paarden. Het is ogenschijnlijk haar eerste kennismaking met seksualiteit. Dit brengt fantasieën bij haar naar boven, uiteindelijk leidend tot een droom waarin twee eeuwen eerder een vrouw (Sirpa Lane) verkracht wordt door het beest uit de titel. Luis Buñuels fantasieën uit Bell de jour zijn er niks bij.

Regisseur Walerian Borowczyk maakt enigszins kunstzinnige films en zelfs La bête verdient dit label. Dat het niet voor iedereen is moge duidelijk zijn. De seks, inclusief masturbeerscène van Hummel, neigt naar het pornografische. Het beest wordt veelvuldig in beeld gebracht met ejaculerende soort-van-penis.

Maar de nadruk ligt niet constant op deze momenten. Borowczyk heeft echt een idee in zijn hoofd, in ieder geval over vrouwelijke seksualiteit. De vraag is alleen hoeveel mensen daar ook werkelijk aandacht aan (kunnen) besteden. De censuurproblemen die in meerdere landen ontstonden zijn enigszins te begrijpen.

Misschien let niemand er op, maar de film is op zich best aardig gefilmd. Met name de buitenbeelden mogen er zijn. De vlugge montage (door de regisseur) draagt bij aan het arthouse-gevoel, al wordt er af en toe iets te veel heen en weer geschakeld.

Het geheel is op z’n minst interessant. De surrealistisch en seksuele momenten doen aan de eerder genoemde Buñuel denken. Tegelijkertijd is deze vergelijking iets te veel lof voor Borowczyk. Het tweede deel van zijn film is eigenlijk niet te beschrijven; het moet gezien worden. Iemand op IMDb.com beschrijft zoals de meeste kijkers La bête waarschijnlijk ervaren: “Heart-warming tale of a woman f*cking a rat-bear…”

Typische Tinto Brass film is niet heel erg goed. Tachtig procent is seks, twintig procent probeert een verhaal te vertellen. Vaak met de focus op de blote bilpartijen.

Dodò (Francesco Casale) is tijdelijk verlaten door zijn vrouw Silvia (Katarina Vasilissa). Waarom is in eerste instantie niet geheel duidelijk. Hij wil dat ze weer intrekt in het appartement waar hij met zijn bedlegerige vader woont. Vaders verzorgster Fausta (Cristina Garavaglia) lijkt een oogje op Dodò te hebben.

De ongelukkige Dodò heeft dagdromen over zijn vrouw. Een groot deel van de film is gevuld met haar naakte lichaam. Als het zijn vrouw niet is die we naakt mogen aanschouwen, is het Fausta wel. Brass besteedt veel tijd aan de vrouwelijke vormen. Soms iets te veel. Tijdens dialogen hoeft de camera niet per se in te zoomen op billen en borsten. Zeker niet als geen van de karakters daar aandacht aan geeft.

Vaak doen personen in deze film dat trouwens wel. Dodò heeft voyeuristische neigingen, geeft les over precies dat onderwerp en ontmoet een hoop mensen die stiekeme kijkjes wagen. Wij kijken altijd mee. Brass laat geen kans voorbij gaan om bloot of seks in beeld te brengen.

Uiteindelijk wordt het verhaal nog best interessant, vooral door de obsessie die Dodò heeft over Silvia. Waarom heeft ze hem verlaten? Is er een ander, en zo ja, wie dan? Helaas is slechts twintig procent van de film hiervoor gereserveerd.

De film neigt soms naar pornografie, al is deze film erotischer. Cameraman Massimo Di Venanzo vult de film met mooie, soms mysterieuze beelden. Het erotische aspect neemt af wanneer hij, of eigenlijk regisseur Brass, ervoor kiest om genitaliën in volle glorie te laten zien. En waarom Fausta altijd bijna naakt rondloopt, is ook niet helemaal te verklaren.

De muziek van Riz Ortolani is in eerste instantie een welkome toevoeging. Later in de film wordt de soundtrack wat eentonig. Een probleem dat eigenlijk voor alles in de film geldt.

De film is niet per se goed. Wel is het, zeker vergeleken met veel ordinaire seksfilms, een boeiend geheel. Ik verveelde me eigenlijk nooit. L’uomo che guarda (Engelse titel is The Voyeur) maakt me bijna nieuwsgierig naar andere films van de Italiaanse regisseur.

Broer en zus beroven casino en stranden op hun weg naar de Canadese grens. Goedgemaakte thriller kiest verhaaltechnisch vanaf daar vaak de veiligste weg. Interessante paden worden helaas niet ingeslagen.

In de indrukwekkende openingsmomenten van Deadfall ontmoeten we Addison (Eric Bana) en Liza (Olivia Wilde). Een derde persoon bestuurt de auto door een zware sneeuwbui. Plotseling rammen ze een hert en slaan over de kop. De chauffeur is op slag dood.

Op de vlucht na het beroven van een casino besluiten Addison – die een te hulp schietende politieagent doodt – en Liza beiden hun eigen weg richting Canadese grens te kiezen. Ze kunnen elkaar later ontmoeten.

Liza wordt opgepikt door Jay (Charlie Hunnam uit serie ‘Sons of Anarchy’), zelf net uit de gevangenis maar opnieuw op de vlucht. Jay is op weg naar zijn ouders (Sissy Spacek en Kris Kristofferson); de volgende dag is het Thanksgiving.

De film bouwt overal familieproblemen in. Soms is dat te veel van het goede. Jay’s vader zat ooit bij de politie en voelt zich verraden door zijn zoon. Addison stuit op een man die zijn vrouw en kinderen mishandelt. En politieagente Hanna (Kate Mara) wordt door haar vader (Treat Williams) de sheriff als grote last beschouwd.

De film laat al deze familiedrama’s duidelijk naar voren komen. Het incestueuze karakter van de relatie tussen Addison en Liza krijgt helaas bijna geen tijd. Jammer, want dit was interessant aspect aan het verhaal. Het familiegedoe binnen de politiemacht had er mooi plaats voor kunnen maken.

Olivia Wilde worstelt met de rol van Liza. Het ene moment is ze fragiel en lijkt ze constant te lijden onder het juk van de mannen om haar heen. Het volgende moment is ze een femme fatale, zeker van wat ze doet. Script en actrice hadden dit zorgvuldiger kunnen en moeten aanpakken.

De overige acteurs zijn goed in hun rollen. Addison is misschien ook iets te veranderlijk, maar daar heeft het script de volle schuld. Eric Bana vult de rol goed in. En van Kristofferson (Blade), Spacek en Williams (serie ‘Everwood’) kun je eigenlijk altijd op aan.

Tenslotte valt de sfeer van de film positief op. Sneeuw helpt daar bij, zeker als die scènes niet op de computer gemaakt zijn. Films als Fargo en Transsiberian bewezen dat al. De barre omstandigheden worden door het publiek gevoeld. De korte gewelddadige uitbarstingen die de film kent zijn mede daardoor effectief en soms zelfs schokkend.

Deadfall had op psychologisch vlak een betere film kunnen zijn. Uiteindelijk is het een prima thriller, goed voor anderhalf uur vermaak. Veel meer is ook niet altijd nodig.

Melissa McCarthy borduurt zonder veel succes voort op haar Bridesmaids-rol in te lange komedie. Niet geheel zonder grappen, maar veel te weinig om de film positief te beoordelen.

McCarthy is Diana, de identiteitsdief uit de titel. Slachtoffer is Sandy Patterson (Jason Bateman). Lang verhaal kort: Sandy moet Diana vanuit Florida naar zijn thuisstad Denver zien te krijgen, zodat zij kan boeten voor haar daden en hij zijn oude leven (lees: baan, vrouw, financiën) weer op kan pakken. De roadtrip van Florida naar Denver gaat uiteraard niet zoals gepland.

Op papier moet het een goed idee hebben geleken: gekke maffe McCarthy en doodgewone-en-zelfs-beetje-saaie Bateman die op hun eigen manier reageren op elkaar. Een enkele keer blijkt de uitwerking inderdaad grappig. Meestal vervelend, vooral omdat beide karakters zo irritant zijn. Het serieuze van Sandy gaat op de zenuwen werken en Diana’s acties zijn meestal gewoon beschamend.

De film probeert medelijden voor de onbegrepen Diana op te wekken door haar een zielig achtergrondverhaal te geven. Dit werkt niet omdat ze, eigenlijk zonder échte reden, simpelweg een naar mens is. Ze wint geen sympathie van het publiek dat makkelijk door de valse sentimenten heen prikt.

De frequentie grappen is daarbij sowieso te laag, vooral omdat de film twee uur duurt (versie: unrated). Dit is het gevolg van een onnodig subplot waarin drie huurmoordenaars jacht maken op Diana. Ongeveer een kwart van het verhaal behandelt dit drietal (gespeeld door rapper T.I., Genesis Rodriguez en Robert Patrick). Ze staan garant voor slechts één goede grap.

Amanda Peet en Jon Favreau draven nog op in vrij ondankbare rollen. Zij is Sandy’s vrouw, hij zijn oude baas. Ook zij zijn niet in staat de film grappiger te maken. Ook zij hadden uit het verhaal geknipt kunnen worden.

Komedies moeten je laten lachen. Identity Thief slaagt daar helaas amper in.

Chinezen, Russen en corrupte agenten zijn allemaal geïnteresseerd in een klein rekenwonder. Helaas is ze net gered door Luke Wright. Typische Jason Statham-film zal de fans niet teleurstellen.

In het hoofd van het meisje zit een code voor een kluis. In de kluis ligt dertig miljoen dollar. Toevallig heeft Wright (Statham) nog een appeltje te schillen met de Russen (zij vermoordden zijn vrouw) en de agenten (hij hoorde ooit bij hun groep).

Aangezien je een recensie leest van een Statham-film hoeven we bij niet al te veel dingen stil te staan. De actie: in orde. De oneliners: aanwezig.

Het verhaal is flinterdun, maar biedt genoeg intrige om liefhebbers van actiefilms als deze geboeid te houden. Wright krijgt zelfs iets meer diepgang mee, waardoor we als kijker een beetje met hem meeleven.

De beter Statham-films blijven die van Guy Ritchie (Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch) en The Bank Job. Maar voor liefhebbers van The Transporter, Killer Elite en The Mechanic is Safe prima vermaak. Om vervolgens snel te vergeten.

Ooit afgevraagd wat er met Hans en Grietje gebeurde nadat ze de heks in de over verbrandden? Hansel & Gretel: Witch Hunters legt het haarfijn uit in bloederige mashup. Famke Janssen draait op als belangrijkste heks.

Jeremy Renner (The Hurt Locker, The Avengers) is Hansel; Gemma Arterton (Prince of Persia: The Sands of Time) is Gretel. Samen treden ze op als heksenjagers, net ingehuurd door de burgemeester van een klein plaatsje waar kinderen verdwijnen. De plaatselijke sheriff vindt deze bemoeienis maar niks.

Het gevaar is groter dan werd gedacht. Een grote groep heksen, onder leiding van opperheks Famke Janssen, bereidt de overname van de wereld voor. Aan Hansel en Gretel om de kinderen te redden en de groep heksen te stoppen.

De uitwerking van dit alles is rommelig. De actiescènes zijn niet erg boeiend en moeilijk te volgen. Schrijver en regisseur Tommy Wirkola kiest voor een bloederige aanpak. Desondanks voelt alles vrij braaf.

De film neemt zichzelf niet erg serieus, maar grappig wordt het eigenlijk nooit. De karakters zijn nauwelijks karakters te noemen. Je vraagt je af waarom Arterton en met name Renner instemden met deze film. Hun oneliners zijn zelfs een beetje sneu, iets wat de acteurs toch ook zelf hebben moeten weten.

Films als Hansel & Gretel: Witch Hunters, een ‘mashup’ van genres, worden op dit moment meer gemaakt. 2012 kende Abraham Lincoln: Vampire Hunter en Pride and Prejudice and Zombies moet er ook ooit gaan komen. Vreemd, want erg leuk zijn deze films tot nu toe niet te noemen. Overslaan dus.

Interessant maar langzaam drama verkleint z’n publiek door onnodig expliciete seksscène halverwege. Met sterk acteerwerk van de twee belangrijkste acteurs.

Het intrigerende aan Starlet is dat we de hoofdpersoon eigenlijk helemaal niet leren kennen. Tenminste, niet in het deel één van de film. Tijdens het kijken van het eerste uur realiseren we ons dat eigenlijk helemaal niet.

Die hoofdpersoon is Jane (Dree Hemingway), een jaar of 25, tijdelijk ingetrokken bij een bevriend stel (Stella Maeve en James Ransone). De drie besteden hun tijd vooral aan drank, drugs en het spelen van videospelletjes.

Op een dag gaat Jane erop uit om wat aankleding voor haar lege kamer te kopen. Oude vrouw Sadie (Besedka Johnson) verkoopt Jane vanuit haar tuin een thermosfles en maakt chagrijnig duidelijk dat niks teruggebracht kan worden. Thuis vindt Jane een flinke smak geld in de fles.

Jane besluit Sadie in natura terug te betalen, nadat ze eerst wordt afgepoeierd. Ze helpt haar met kleine klusjes, waar Sadie met frisse tegenzin mee instemt; een lift naar de bingo, wat spullen uit de supermarkt. Na de eerste lastige hordes groeit er langzaam iets tussen de twintiger en de oude vrouw.

Hun vriendschap wordt geloofwaardig gepresenteerd. Sadie blijft de enigszins chagrijnige en koppige oude dame en Jane de naïeve volhouder. Als kijker weten we dat het een vriendschap is gebaseerd op onwaarheden. Sadie weet niks van het geld en ook niks over wie of wat Jane in het dagelijks leven is en doet. Jane weet ook weinig van Sadie; ze was ooit getrouwd maar nu al een flinke tijd alleen.

Halverwege komt het verhaal even tot stilstand tijdens een niet gesimuleerde seksscène. De scène op zich is nuttig voor het verhaal en de relatie tussen karakters, maar het had zonder problemen een stuk korter en minder expliciet gekund. Waarom kiest regisseur Sean Baker ervoor zijn publiek op die manier zo te verkleinen?

Wellicht heeft het te maken met het realistische karakter van de film, dat wat doet denken aan het Dogma-principe. Dus: geen kunstmatig licht, de camera wordt met de hand vastgehouden en de acteurs zijn amateurs. The Idiots van Lars von Trier is volgens dit principe gemaakt, en ook die film heeft een scène met ‘echte’ seks.

De acteurs zijn uitstekend, met name de oude Johnson. Beide actrices laten de film grotendeels werken als een enigszins mysterieuze karakterstudie. Zelfs het bevriende stel leren we beter kennen dan de meeste personen in een gemiddelde Hollywood-film. Voor het verhaal zijn hun scènes niet altijd even relevant.

Starlet is geen must-see, maar voor de liefhebber van de kleinere films wel aan te raden. Zelfs met de afleidende seksscène. Want om die paar minuten heen zit een mooi verhaal dat zich langzaam ontplooit.

Satire legt niet te missen boodschap er wat te dik bovenop. Wisselt in rap tempo sterke met veel zwakkere momenten af.

We ontmoeten Frank (Joel Murray, broertje van Bill, vooral bekend uit series ‘Dharma & Greg’ en ‘Shameless’) die zich in de voice-over ergert aan zijn asociale buren. Hij zou ze het liefst vermoorden. Hetzelfde geldt voor dat verwende nest uit een ‘Sweet Sixteen’-serie (waarin een MTV-achtige zender het verjaardagsfeest van een tiener regelt). We snappen Frank ergens wel.

Nadat Frank hoort dat hij een hersentumor heeft en om belachelijke redenen wordt ontslagen, besluit hij zijn fantasieën uit te voeren.

Getuige van de eerste executie is de jonge Roxy (Tara Lynne Barr). Zij ziet in Frank een wereldverbeteraar, want ook zij vindt dat zulke mensen weinig recht op leven hebben. Haar teleurstelling is groot als Frank dreigt zelfmoord te plegen. Ze overtuigt hem dat er nog veel meer mensen zijn die deze wereld verpesten, mensen die zij kunnen doden. Met die gedachte begint hun roadtrip.

Subtiel is God Bless America niet. De satirische kijk op de Verenigde Staten, met name het medialandschap, wordt de eerste dertig minuten je strot ingeduwd. Als publiek hoef je zelf weinig na te denken. De film heeft een punt, een goed punt zelfs, en het eerste deel mist zijn doel in ieder geval niet.

Toch had het allemaal wel wat subtieler gekund; de meeste mensen begrijpen immers al dat er veel mis is met bijvoorbeeld realitytelevisie. Het aandikken is niet echt nodig. De makers lijken het idee te hebben dat het in Europa beter is. Dat is een aparte gedachte, zeker als je bedenkt dat veel van de gehate shows Nederlandse producties zijn. Denk aan ‘Big Brother’ en ‘The Voice’.

De komedie is in het eerste deel goed aanwezig. Omdat we meevoelen met Frank kunnen we in eerste instantie lachen om zijn fantasieën, dan om zijn klungelige uitwerking, en tenslotte om zijn momenten met Roxy; een eventuele seksuele relatie zou écht niet kunnen. Maar daarna valt de humor bijna geheel weg en kijken we naar twee mensen die zonder blikken of blozen voor eigen rechter spelen.

Dit aspect van het verhaal gemengd met de aanval op de media doet denken aan (het door Quentin Tarantino geschreven) Natural Born Killers en klassieker Badlands van Terence Malick (The Tree of Life, The Thin Red Line). Twee genoemde films slagen daar aanzienlijk beter in, vooral omdat de makers van God Bless America niet geheel duidelijk zijn in hun boodschap.

Frank is uiteindelijk ook slachtoffer van wat hij zo haat; de ellendige programma’s op tv zorgen voor zijn moordpartij. Frank had de programma’s uit kunnen zetten. En tiener Roxy is duidelijk niet in orde.

Wat de makers met het eerste deel willen zeggen is duidelijk. Maar wat met het tweede deel? Dat we – of in ieder geval Amerikanen – allemaal ‘slachtoffer’ zijn van de maatschappij waarin we leven? Humoristisch was het in ieder geval bijna niet meer.