L’amant (The Lover)

Rating: ★☆☆☆
Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Vietnam; 1992
Regisseur: Jean-Jacques Annaus
Schrijvers: Jean-Jacques Annaud, Gérard Brach (gebaseerd op het boek van Marguerite Duras)
Producent: Claude Berri
Cast: Jane March, Tony Leung Ka Fai, Frédérique Meininger, Arnaud Giovaninetti, Melvil Poupaud

The Lover is geen goede film. Het verhaal – gesitueerd in Frans Indochina in het jaar 1929 – over een jong blank meisje van vijftien dat een affaire aangaat met een Chinese man in de dertig lijkt bijna te bestaan voor de seksscènes die regisseur Jean-Jacques Annaud (Seven Years in Tibet, Enemy at the Gates) veelvuldig en langdurig laat plaatsvinden. Long shots van de naakte lichamen van Jane March en Tony Leung en close-ups van niet nader bepaalde stukken huid vullen minstens de helft van deze film.

March wordt door haar niet zo rijke moeder naar een kostschool in Saigon gestuurd. Op weg daarheen ziet Leung haar staan en biedt haar een lift naar huis aan. Tijdens de autorit ontstaan de eerste erotische gevoelens; voor haar letterlijk de eerste in haar leven. Vanaf dat moment haalt Leung haar elke dag op van school, waarna zij naar zijn “vrijgezellen-huis” gaan. Daar hebben ze seks terwijl op de achtergrond het stadse leven volop afspeelt.

We leren weinig over de hoofdpersonen. Zij heeft een moeder (Frédérique Meininger) die meer houdt van de oudste onplezierige en agressieve broer (Arnaud Giovaninetti) dan van haar of haar jongste broer (Melvil Poupaud). Hij is erg rijk en zal moeten trouwen met iemand die hij nog nooit gezien heeft. Hun relatie is van alle kanten verboden en wordt sowieso gezien als een schande. Er worden dingen vermoed, maar haar familie houdt het erop dat het haar voornamelijk in een platonische relatie om zijn geld te doen is. Van zijn relationele kant zien we nagenoeg niets.

De gebeurtenissen in de film zijn prachtig in beeld gebracht, maar dat is eigenlijk het enige dat The Lover mee heeft. Scènes die bedoeld zijn om op de emoties van de kijker in te spelen, doen dat nooit: hoe kan het publiek iets voor deze lege hulzen voelen? Met name de scènes tussen March en familie voelen meer als onnodig extra speeltijd van de film. Daarbij is er een bijna belachelijke voice-over van Jeanne Moreau, die slechts lijkt te bestaan omdat Jeanne Moreau het wel wilde doen. Ze beschrijft op saaie toon wat we zien, alsof de filmmakers geen vertrouwen in de intelligentie van het filmpubliek hadden.

De film is kennelijk gebaseerd op een waargebeurd verhaal (het boek van Marguerite Duras). Ik hoop dat zij – en met name haar boek – meer emotie heeft. Door het ontbreken van de bedoelde emoties kan de film (zeker de versie van 115 minuten) bijna gezien worden als een kunstige soft-erotische film, waar de erotiek net te donker (of te veel in close-up) gefilmd is om het echt als zo’n film door te laten gaan. Bijna twee uur is dan natuurlijk ook veel te lang. De beelden alleen kunnen deze film in ieder geval niet redden.

This entry was posted in 1 ster, 1992, A, L and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>