Rating: 
Canada; 2012
Regisseur: David Weaver
Screenplay: Elan Mastai, David Weaver
Producenten: Suzanne Cheriton, Andras Hamori, Tony Wosk
Cast: Samuel L. Jackson, Luke Kirby, Ruth Negga, Gil Bellows, Tom Wilkinson, Deborah Kara Unger
Samuel L. Jackson speelt de laatste jaren bijrollen in goede films en hoofdrollen in mindere films. The Samaritan vormt geen uitzondering. Het is zo’n film waarin de held met goede bedoelingen maar niet kan ontsnappen aan zijn verleden. Niet erg origineel om te beginnen, en verder ook matig uitgewerkt. Jackson neemt altijd iets positiefs mee naar zijn films, maar dit is ook voor het moeilijk te redden.
Hij speelt Foley, net vrijgelaten uit de gevangenis. Daar zat hij 20 jaar vast om redenen die aanvankelijk niet helemaal duidelijk zijn. Hij was een con-artiest. Oftewel, hij gebruikte ver vooruit geplande trucjes om rijke mensen van hun geld te ontdoen. Tijdens een van deze klussen stond hij voor de keuze: zelf sterven of zijn hebberige partner door het hoofd schieten. Foley is er nog, dus zijn keuze is duidelijk. Ethan (Luke Kirby), de zoon van zijn oud-partner, wil nu hij weer vrij is een con met hem doen: de ‘samaritan’.
Foley weigert in eerste instantie, maar Ethan is erg overtuigend. Zaken worden nog ingewikkelder door Foley’s contact met Iris (Ruth Negga). Gil Bellows is de barman aan wie Foley zijn verhaal kan vertellen. Handig, want zo weten wij als publiek ook gelijk hoe het zit. Tom Wilkinson is een grote gemene baas Xavier. Aangezien Wilkinson een te bekende acteur is voor een kleine scène in het begin van de film, begrijpen we vrijwel direct dat hij iets met de ‘samaritan’ te maken heeft.
De problemen van de film zijn duidelijk. Acties van Ethan zijn ondoordacht. Het maakt hem een niet al te interessante bad guy. De reacties van Foley zijn speciaal voor het plot ook niet altijd even snugger. Met betrekking tot Iris jat de film zonder schaamte een ‘verrassing’ van een andere film. Die kan ik helaas niet noemen zonder de wending prijs te geven. En dan is er de ‘con’. Goed uitgewerkte varianten leveren vaak vermaak op, zelfs als de film niet heel sterk is. Voorbeelden vind je in The Brothers Bloom en Lucky Number Slevin. Met name laatstgenoemde is topvermaak.
Maar de con in The Samaritan is niet erg intelligent. Hij is zelfs voorspelbaar. Ook het slachtoffer zou alles snel genoeg doorhebben. De vraag waarom de briljante Foley nodig zou zijn om dit voor elkaar te krijgen komt meerdere keren naar boven. Met de juiste middelen zou ik dit zelf ook in een middagje in elkaar kunnen zetten. En Ethan zorgt voor de middelen, niet Foley. Alles voelt een beetje bij elkaar gekunsteld. Het is moeilijk de makers dit te vergeven, omdat de film zo weinig meer te bieden heeft. Het belachelijke einde zorgt er vervolgens helemaal voor dat de meeste kijkers deze film met een zeer onbevredigend gevoel zullen verlaten.