Haywire

Rating: ★★½☆
Verenigde Staten, Ierland; 2011
Regisseur: Steven Soderbergh
Schrijver: Lem Dobbs
Producent: Gregory Jacobs
Cast: Gina Carano, Michael Angarano, Channing Tatum, Michael Douglas, Antonio Banderas, Ewan McGregor, Michael Fassbender, Mathieu Kassovitz, Bill Paxton

In de rij staan ze, de sterren. Zodra Steven Soderbergh een film maakt lijkt het alsof de acteurs vechten om een plaatsje. En al maakt Soderbergh prima films, vaak met een duidelijke Soderbergh-stempel, het zijn niet allemaal meesterwerkjes. Woody Allen kent het fenomeen ook. Voor Haywire tovert de regisseur Channing Tatum, Ewan McGregor, Michael Douglas, Michael Fassbender, Antonio Banderas, Mathieu Kassovitz en Bill Paxton uit de hoge hoed. De hoofdrol is echter voor de minder bekende Gina Carano, afkomstig uit het kickboksen. En dat blijkt best handig.

Carano is Mallory Kane, een geheim agente à la Jason Bourne. Oftewel, ze redt zich inventief uit hachelijke situaties. En daarvan zijn er veel in deze film. Mallory is tijdens een missie namelijk verraden, maar door wie en waarom weet ze niet. Daarom valt niemand te vertrouwen. Andere agenten (inclusief Channing Tatum, Mathieu Kassovitz en Michael Fassbender), haar directe baas (Ewan McGregor) en figuren achter de schermen op verschillende niveaus (waaronder Michael Douglas en Antonio Banderas) zijn allemaal potentiële vijanden. De enige die ze echt kan vertrouwen is haar vader (Bill Paxton).

Soderbergh kiest – zover dat mogelijk is – voor een realistische benadering. Gevechten zijn chaotisch, direct en vrij snel afgelopen, en zijn mede daardoor authentiek. Haywire voelt ‘echter’ dan de (overigens wel veel betere) Bourne-films. Carano is hier uiteraard een belangrijke factor. Haar vechtkunsten zorgen ervoor dat de camera, en dus het publiek, de actie kan bekijken. Het wordt niet interessanter gemaakt door een snelle montage, simpelweg omdat het niet nodig is. Ze is een mooie vrouw en straalt daarnaast een hoop power uit.

Dit heeft een negatief gevolg. De film mist emotie en helaas komt dat ook grotendeels door Carano. Ze schopt, slaat en incasseert zonder dat we daar als kijker erg in meegaan. Het zal wel goed komen, en zo niet, dan… tja, ach. Uiteindelijk blijft de film hierdoor een goede uitwerking van een redelijk interessant verhaal. En dat is eigenlijk een lichte teleurstelling. Ook de andere karakters krijgen te weinig gelegenheden om driedimensionaal te worden. Bill Paxton is bijna succesvol.

Desondanks blijft een Soderbergh-film zo goed als altijd de moeite waard. Hij maakt interessante experimenten (The Good German), leuk geprobeerde remakes (Solaris), bovengemiddeld entertainment (Out of Sight, Ocean’s Eleven) en zo nu en dan een meer dan behoorlijke serieuze film (Traffic). Eigenlijk kun je al deze films onder meerdere kopjes kwijt. Haywire is ieder geval genoeg entertainment, al mikte Soderbergh misschien op ietsje meer.

This entry was posted in 2,5 sterren, 2011, H and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>