Rating: 
Verenigde Staten; 2012
Regisseur: David Wain
Schrijvers: David Wain, Ken Marino
Producenten: Judd Apatow, Paul Rudd, Ken Marino
Cast: Paul Rudd, Jennifer Aniston, Justin Theroux, Alan Alda, Malin Akerman, Ken Marino, Joe Lo Truglio
Er is een verschil tussen grappig ongemakkelijk en alleen maar ongemakkelijk. De American Pie-films en Meet the Parents hebben veel ongemakkelijke momenten. Maar veel daarvan zijn wel grappig. Wanderlust doet erg zijn best ook grappig te zijn, maar meestal zorgen de situaties alleen maar voor ongemakkelijkheid. Toch heeft de film zijn momenten, vooral te danken aan Paul Rudd (meestal) en enkele bijrollen. Met name Alan Alda is op dreef.
Rudd en Jennifer Aniston zijn George en Linda, New Yorkers die een veel te klein appartement voor veel te veel geld kopen. Linda krijgt haar documentaire over het leed van pinguïns niet verkocht aan HBO; George wordt ontslagen. De enige oplossing is de broer van George, een vervelende kwal die in Atlanta woont (gespeeld door co-schrijver Ken Marino). Op weg naar Atlanta belanden ze per ongeluk in een commune waar ze na het korte en hopeloze Atlanta-avontuur naar terugkeren. Hun eerste nacht maken ze kennis met leider Seth (Justin Theroux) en een aantal opvallende karakters. Een daarvan is Wayne (Joe Lo Truglio), nudist en wijnmaker.
De types in de commune zorgen deels voor de ongemakkelijke situaties. Dat met name George na verloop van tijd weer weg wil is voor de kijker een compleet logische keuze. De film slaat de plank volledig mis in het sympathiek maken van deze groep mensen. In deel twee lukt dit beter, maar het grootste deel van het kwaad is al geschied. Zelfs Paul Rudd, een acteur die zo makkelijk een glimlach veroorzaakt, heeft een (kennelijk geïmproviseerde) monoloog voor een spiegel die nooit van de grond komt. Ook deze scène blijft steken in ongemakkelijkheid. Alan Alda als vergeetachtige oprichter en Malin Akerman als Eva, die graag zou zien dat George een open relatie met Linda heeft, zijn de uitzonderingen.
Gelukkig weet Rudd zo nu en dan ook wel te vermaken. Ook is het leuk om Jennifer Aniston na Horrible Bosses opnieuw in een komedie voor een ouder publiek te zien. Haar Rachel-dagen zijn inmiddels zo goed als vergeten. Toch doet ze op zich weinig met haar enigszins saaie en nogal al voorspelbare rol. Al met al is Wanderlust niet echt een komedie om aan te raden. Aangezien er zo nu en dan echt wel wat te lachen valt kan het bijgestelde verwachtingen ook geen kwaad om de film toch te bekijken.