Rating: 
Frankrijk; 2000
Regisseur: Mathieu Kassovitz
Screenplay: Jean-Christophe Grangé, Mathieu Kassovitz (gebaseerd op het boek van Grangé)
Producent: Alain Goldman
Cast: Jean Reno, Vincent Cassel, Nadia Fares, Dominique Sanda, Jean-Pierre Cassel
Filmmaker Mathieu Kassovitz maakte in 1995 het zeer sterke La haine. Door die film zijn de verwachtingen voor Les rivières pourpres iets te hoog gespannen. Beter is het om aan zijn Amerikaanse films te denken (Gothika, Babylon A.D.). Dan komt deze film, die zeker niet zonder problemen is, er behoorlijk goed vanaf. Een degelijke actiethriller, die eigenlijk net zo goed door Hollywood geproduceerd had kunnen zijn.
De film opent met close-ups van een lijk, dat hangend aan een bergwand gevonden werd bij Gueron. Dit plaatsje is niets meer dan een zelfvoorzienende universiteit, bijna geheel afgesloten van de buitenwereld. Inteelt blijkt daar de gewoonste zaak van de wereld. De vermoorde man blijkt gemarteld; diepe wonden, uitgesneden ogen en afgehakte handen geven wellicht informatie over het waarom. Speciaal agent Niemans (Jean Reno) wordt vanuit Parijs gehaald om deze bizarre zaak op te lossen.
Tegelijkertijd ontmoeten we agent Max Kerkerian (Vincent Cassel), niet ver van Gueron. Max gebruikt zijn eigen vrije methoden om zaken op te lossen. In dit geval een graf dat met hakenkruisen is beschilderd. Een getuige heeft een auto gezien, die hem met enkele omwegen al snel richting Gueron leiden. Uiteraard blijken de zaken gelinkt te zijn. Op de universiteit ontmoeten we een aantal enigszins aparte figuren, die uiteindelijk allemaal iets met de zaak te maken kunnen hebben.
Het eerste uur van Les rivières pourpres is zeer boeiend (op een compleet misplaatste vechtscène na). We begrijpen snel dat de zaken met elkaar verbonden zijn (waarom zitten ze anders in één film?), maar daarnaast kunnen we mee puzzelen met de Niemans en Max. Reno en Cassel hebben een goede chemie. Hun dialogen zorgen voor enkele komische noten. In het laatste half uur blijkt dit belangrijk. De film zelf verliest veel van zijn kracht, vooral omdat het mysterie ineens vrij makkelijk op te lossen is.
Het grappige hieraan is dat de film lijkt te weten dan de spanning daarom enigszins weg is. De laatste twintig minuten worden afgeraffeld en de kwaliteiten van Kassovitz als filmmaker zijn dan nauwelijks nog zichtbaar. Reno en Cassel blijven vermakelijk, maar dat is dan ook alles. Les rivières pourpres heeft in het eerste deel nog redelijk wat van de kwaliteit van La haine, maar kruipt steeds meer richting Gothika. Na zo’n interessante opening is dat toch jammer.