Rating: 
Frankrijk, Italië, Verenigd Koninkrijk; 2004
Regisseur: Olivier Dahan
Schrijver: Luc Besson (gebaseerd op karakters van Jean-Christophe Grangé)
Producent: Alain Goldman
Cast: Jean Reno, Benoît Magimel, Christopher Lee, Camille Natta
Het vervolg op Les rivières pourpres is een prima film, maar vooral als je deel één niet gezien hebt. Dat is ook niet nodig, beide delen staan compleet los van elkaar. De 2,5 sterren zijn dan ook voor de film op zich, en niet voor de film als vervolg. Beide films direct achter elkaar kijken zou dit tweede deel niet ten goede komen; qua verhaal opbouw, karakters en stijl zijn ze identiek. Dat laatste is niet per se negatief.
Toch denk ik dat deze film op zich beter in elkaar zit. Het verhaal boeit langer en de karakters krijgen iets meer diepte. Misschien heeft dit te maken met Luc Besson die het scenario schreef. Net als in het eerste deel is er een bizarre moordzaak waarvoor speciaal agent Niemand (Jean Reno) uit Parijs moet komen. Dit keer niet naar een afgelegen universiteit, maar een afgelegen klooster. En opnieuw heeft een jonge agent (Reda, gespeeld door Benoît Magimel) een andere zaak die verbonden blijkt met die van Niemans.
De moordzaak draait dit keer om het einde der tijden, dat wordt ingeleid door de moord op de twaalf apostelen van Jezus. Naamgenoten van deze apostelen vinden één voor één de dood. De monniken uit het klooster en Duitse minister Heinrich von Garten (Christopher Lee) lijken hier alles mee te maken te hebben. In dat opzicht verschilt dit deel wel enigszins; het hoe en waarom is belangrijker dan de wie. Beide detectives worden geholpen door Marie (Camille Natta), religie-expert.
Regisseur Olivier Dahan heeft dit tweede deel erg mooi verpakt. Het klooster, de monniken en de donkere nacht geven de film een gotisch uiterlijk. Dit draagt bij aan de spanning en sfeer. Een acteur als Christopher Lee (Saruman uit de The Lord of the Rings-trilogie) past hier natuurlijk uitstekend in. Actiescènes, met name een lange achtervolging, blijven ondanks hun lengte boeien. De realiteit wordt zo nu en dan wel losgelaten, maar problematisch is dat niet.
Net als in het eerste deel zijn de laatste twintig minuten de minste. Het mysterie lijkt op gelost, alleen de film moet ‘nog even eindigen’. Aan de ene kant is het fijn dat er niet teveel tijd aan wordt besteed aan dingen die we al weten. Aan de andere kant geeft het een gevoel van desinteresse van de filmmakers. Een ander minpunt is de relatie tussen Niemans en Reda. Deze is veel minder interessant dan wat Reno en Vincent Cassel in het eerste deel lieten zien. Minder humor en minder chemie tussen de acteurs. Dit is niet direct de fout van Benoît Magimel; Reno lijkt op automatische piloot te staan.
Toch is Les rivières pourpres II – Les anges de l’apocalypse zeker de moeite waard. Een Franse Hollywood actiethriller, die de meeste fans van het genre kan bekoren. Maar, zoals gezegd, wacht na deel één een tijdje alvorens dit tweede deel te bekijken.