Rating: 
Verenigde Staten; 2003
Regisseur: Richard Donner
Screenplay: Jeff Maguire, George Nolfi (gebaseerd op het boek van Michael Crichton)
Producenten: Richard Donner, Lauren Shuler Donner, Jim Van Wyck
Cast: Paul Walker, Frances O’Connor, Gerard Butler, Billy Connolly, David Thewlis, Anna Friel, Neal McDonough, Michael Sheen
Archeoloog E.A. Johnston (Billy Connolly) komt vast te zitten in het jaar 1357, nadat hij daar via een wormgat per ongeluk terecht kwam. Overigens wel met behulp van een machine die hem eigenlijk slechts naar een andere plek had moeten brengen, niet een andere tijd. In 1357 laat Connolly een bericht achter, zodat zijn archeologenteam dat in deze tijd terugvindt. Een reddingsmissie brengt zijn zoon Chris (Paul Walker), diens toekomstige liefde Kate (Frances O’Connor), goede vriend Andre Marek (Gerard Butler) en wat extra’s – zodat er doden kunnen vallen – ook in 1357.
Dit is nog niet alles. Ze hebben zes uur om papa Johnston te vinden, en dat terwijl ze midden in de strijd belanden tussen de Engelsen en de Fransen. En dan is er ook nog het probleem dat in ‘het nu’ de machine per ongeluk wordt opgeblazen. Hier hebben ze dus eveneens zes uur om alles weer in elkaar te zetten. Ze vinden Johnston vrij gemakkelijk, maar wel nadat iedereen gepakt is door de Engelsen. Had ik al gezegd dat Johnston en Andre Marek Schots zijn? En dat ze een Franse archeoloog mee hebben genomen? Het ziet er niet goed uit, zeker niet voor een stel moderne archeologen. Chris, direct nadat hij zijn vader levend terugziet: “Dad, I’m glad you’re alive!” Echt… wat een slechte film is Timeline.
Alles is eigenlijk een constante herhaling van gebeurtenissen. Wegrennen, gevaar, opgepakt en opgesloten worden, ontsnappen en weer wegrennen. Tot het alleen nog maar van hot naar her rennen is. Zelfs de dialogen doen er aan mee:
Chris: “Ik ga “dit en dit” doen.”
Kate: “Doe het niet!”
Chris: “Ik moet het doen.”
Kate: “Als je het doet ga je dood.”
Chris: “Vertrouw me.”
En Chris (of Kate, of Andre, of Johnston) moet erg vaak “dit en dit” doen. En altijd vindt iemand dat het verstandiger is om het niet te doen. En toch gebeurt het. Hierdoor raakt de groep natuurlijk versplinterd. Gelukkig zijn de juiste personen wel altijd bij elkaar, met name Chris en Kate. Ook Andre Marek weet nog een Frans liefje (gespeeld door Anna Friel) te regelen; een belangrijke vrouw in de plaatselijke geschiedenis. Uiteraard moet de tijdreizigers zich in de strijd mengen om hun weg naar huis te bewerkstelligen.
Het flinterdunne verhaal is dus niet boeiend. Daarnaast is ook het acteerwerk vrij slecht, Paul Walker en Billy Connolly voorop. De teksten die ze moeten uitkramen helpen zoals gezegd ook niet, maar de combinatie acteur & tekst maakt het helemaal verschrikkelijk. Het is dat de meeste hoofdrolspelers hun uiterlijk mee hebben, anders zouden ze snel zonder werk komen te zitten (hoewel Gerard Butler en Michael Sheen hun strepen inmiddels hebben verdiend).
Richard Donner is de regisseur van The Omen, Superman, Lethal Weapon en The Goonies. Hij kan dus zeker goede films maken, al wil het de laatste jaren niet echt lukken. Het laatste deel van deze twee uur (!) durende film laat zien dat hij wel degelijk weet hoe je dingen enigszins interessant maakt. Hier verdient hij de halve ster. Dde overige honderd minuten krijg ik nooit meer terug, dus een hele kon het nooit worden. Het kost vast meer tijd om door het bronmateriaal van Michael Crichton (Jurassic Park) te gaan. Toch denk ik dat dat de moeite meer waard is.