Rating: 
Verenigde Staten; 2012
Regisseur: Nicholas Stoller
Screenplay: Jason Segel, Nicholas Stoller
Producenten: Judd Apatow, Nicholas Stoller, Rodney Rothman
Cast: Jason Segel, Emily Blunt, Rhys Ifans, Chris Pratt, Alison Brie, Jacki Weaver
Nicholas Stoller debuteerde als regisseur in de door Judd Apatow geproduceerde Forgetting Sarah Marshall, de leukste komedie van 2008. Met de spin-off van die film, Get Him to the Greek, leverde hij al wat kwaliteit in. En helaas zet deze trend door met The Five-Year Engagement, ondanks dat naast Apatow ook Jason Segel opnieuw nauw betrokken is bij het project. Ook achter de schermen.
Voor de camera speelt Segel dit keer Tom, souschef in een restaurant in San Francisco, zojuist verloofd met Violet (Emily Blunt). Zij probeert een postdoc te regelen op een universiteit in de buurt, wat helaas niet lukt. Wel krijgt ze een mooie kans, helemaal in Michigan. Tom, als goede verloofde, gaat met haar mee. Het is immers maar voor twee jaar. Andere gebeurtenissen stonden de bruiloft in San Francisco in de weg, en nu stellen ze het nog wat langer uit. Zoals de titel doet vermoeden: uiteindelijk in ieder geval vijf jaar. Een van die ‘andere gebeurtenissen’ is de bruiloft van Suzie (Alison Brie), het zusje van Violet, nadat ze zwanger is geworden van Alex (Chris Pratt), goede maar maffe vriend van Tom.
In Michigan volgt de film de gebruikelijke stappen in een romantische komedie. Oftewel, hun breuk wordt geforceerd ondanks dat ze zo goed als perfect voor elkaar zijn. Hij is diep ongelukkig, zij heeft last van een professor (gespeeld door Rhys Ifans), waarvan duidelijk is waarvoor hij bestaat. Zoals bij meer films in het genre is dit het zwakste deel in de film. Dat alles uiteindelijk goed zal komen is een gegeven, geen spoiler. Door de onnodige serie van gebeurtenissen klokt de film uiteindelijk boven de twee uur. Dat is voor films in dit genre echt veel te lang. Een groot deel van de laatste veertig minuten is gewoon saai.
Sowieso mist de humor zo nu en dan. Segel speelt zijn vertrouwde karakter (zie ook Marshall en televisieserie How I Met Your Mother) met leuke droge opmerkingen, maar veel grappen rondom zijn karakter komen niet van de grond. Een goed voorbeeld is een aantal scènes in Michigan waar Segel een baard en snor laat staan, zich in zelfgebreide truien kleedt, bijen houdt en de behoefte voelt om uit mokken te drinken met haar aan de buitenkant. Het is niet erg grappig, past niet in de film en slaat eigenlijk gewoon nergens op. Dat Violet hier niet oppikt dat er dingen moeten veranderen is ook apart.
Toch heeft de film ook enkele kwaliteiten. De relatie tussen Tom en Violet voelt in de meeste delen van de film als een relatie die zou kunnen bestaan. Hun momenten zijn niet altijd even grappig, goed voor een glimlach zijn ze zeker. Daarnaast laat Blunt opnieuw zien over verschrikkelijk veel charme te beschikken. Haar Britse accent werkt ook niet tegen. Bijrollen – inclusief alle ouders – zijn veelal karikaturen (zoals Russell Brand in Forgetting Sarah Marshall), maar zij weten de lachers meestal wel op hun hand te krijgen. Eindoordeel? In twee uur The Five-Year Engagement zit ergens een goed uur romantische komedie verstopt. Aan jou de keus of je dat andere uur voor lief neemt.