Sorry, Wrong Number

Rating: ★★★☆
Verenigde Staten; 1948
Regisseur: Anatole Litvak
Screenplay: Lucille Fletcher (gebaseerd op haar radiospel)
Producenten: Anatole Litvak, Hal B. Wallis
Cast: Barbara Stanwyck, Burt Lancaster, Ann Richards, Wendell Corey, Ed Begley, William Conrad

Goede en soms wat frustrerende film noir met Barbara Stanwyck als onuitstaanbaar karakter is zeker voor fans van het genre de moeite waard. Spanning is er genoeg, al overheerst soms de ergernis jegens Leona Stevenson (Stanwyck). Deze rijkeluisdochter is gewend om alles te krijgen wat ze wil, inclusief de liefde van Henry (Burt Lancaster). Als hij een avond niet op tijd thuis is belt Leona tevergeefs zijn kantoor. Na een aantal keer geen gehoor te krijgen, hoort ze plotseling twee mannen praten over een moord die om kwart over elf ‘s avonds gepleegd gaat worden.

Leona wil dit aan meerdere mensen uitleggen, maar haar eigen hysterische karakter staat dat in de weg. Gaandeweg komt ze wel meer te weten over het wel en wee van haar man, en uiteindelijk begint ze te vermoeden dat zij weleens het slachtoffer kan zijn van de geplande moord. Naarmate de film vordert ontwikkelt ze zich in flashbacks als lastig kreng en in de tegenwoordige tijd als hysterisch kreng. Er is wel wat lef nodig geweest voor Stanwyck om als filmster zo’n negatief karakter neer te zetten.

Sorry, Wrong Number is gebaseerd op een 22 minuten durend hoorspel met Agnes Moorehead in de hoofdrol. Ik kan me goed voorstellen hoe dit verhaal perfect werkt als hoorspel, waarbij de verschillende telefoontjes die Leona pleegt als verhaalontwikkeling dienen. De film gebruikt meerdere flashbacks bij de woorden die over de telefoon gesproken worden. En zoals het bij film noir hoort ook weer flashbacks in die flashbacks. Langzaam worden de laagjes weg gepeld, waardoor het grotere geheel beetje bij beetje meer zichtbaar wordt. De kijker komt net iets eerder dan Leona bij de juiste conclusie.

Soms gebruikt de film Leona’s rare karaktereigenschappen iets te gemakkelijk en ongeloofwaardig. Zo is ze niet erg consequent in haar geduld met de verschillende mensen die ze aan de telefoon te spreken krijgt. Positief is de spanning. Leona ligt in bed en kan door ziekte niet opstaan. Dit voegt veel toe aan het claustrofobische karakter van de kamer waarin ze zich opgesloten waant. De typische noir-benadering met veel schaduwen (één karakter wordt geheel als schaduw gevolgd) dragen hier ook aan bij. Sorry, Wrong Number is niet direct een meesterwerk. Wel is het een prima film noir met een interessante benadering die de meeste mensen (zeker noir-liefhebbers) zal boeien.

This entry was posted in 1940 - 1949, 3 sterren, S and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>