Life of Pi

Rating: ★★★½
Verenigde Staten, Taiwan; 2012
Regisseur: Ang Lee
Screenplay: David Magee (gebaseerd op het boek van Yann Martel)
Producenten: Ang Lee, Gil Netter, David Womark
Cast: Suraj Sharma, Irrfan Khan, Ayush Tandon, Adil Hussain, Rafe Spall, Gérard Depardieu

Allereerst: ik heb Yann Martels boek niet gelezen. Niet dat zoiets voor mij veel uitmaakt: film is een ander medium dan het geschreven woord. Wellicht ontbreken er in de film enkele filosofische passages uit het boek. Dat neemt niet weg dat regisseur Ang Lee een goed verhaal met prachtige beelden heeft verteld. Het einde creëert minder overdenkingen dan de film zelf vindt, maar alles voorafgaand aan dat einde is van hoge kwaliteit.

Een schrijver (Rafe Spall) bezoekt Pi (Irrfan Khan) in Canada, nadat hij gehoord heeft dat deze man een verhaal heeft dat je doet geloven in God. Welke god is niet geheel duidelijk; in flashbacks zien we dat Pi meerdere geloven is gaan aanhangen. Pi vertelt zijn verhaal aan de schrijver, en komt snel aan bij het deel waar jongere Pi (Suraj Sharma) als schipbreukeling op een reddingsboot belandt met een aap, zebra, hyena en een tijger. De tijger heet Richard Parker.

Life of Pi is als film sowieso de moeite waard door de geweldige beelden. Regisseur Ang Lee, cameraman Claudio Miranda en het team verantwoordelijk voor de visuele effecten (inclusief Nederlander Erik-Jan de Boer) wonnen terecht de drie Oscars in deze categorieën. De film zou zo van Tarsem Singh kunnen zijn, de regisseur verantwoordelijk voor visuele meesterwerkjes als The Cell en The Fall. Hoogtepunten zijn de interactie tussen (meestal digitale) tijger en Pi en een bezoek aan een drijvend eiland.

Suraj Sharma vindt de juiste eigenschappen in Pi om ons als kijker mee te laten leven. Ik vond hem niet altijd even sterk in de dramatische gebeurtenissen met betrekking tot de oceaan, maar in de meer menselijke scènes is hij uitstekend. Andere acteurs zijn prima, al is de aanwezigheid van Gérard Depardieu als gemene kok op het uiteindelijk te vergane schip compleet overbodig. Het feit dat we constant de bekende kop van Depardieu zien, leidt af van zijn rol in het grote geheel. Deze is in zekere zin belangrijker dan je zou vermoeden, en dat verraadt waarschijnlijk waarom hij de rol heeft gekregen.

Het denk-gedeelte komt in de film niet helemaal uit de verf. Een epiloog-achtige versie van het verhaal is op papier, denk ik, veel krachtiger dan hier in de film. De ontwikkeling van Pi op de boot is wel goed uitgedacht. Zijn relatie met de tijger krijgt een emotionele ontlading richting het einde, al doet genoemde epiloog vermoeden dat dit anders geïnterpreteerd dient te worden. Wat mij betreft had de film voor het slotstuk best mogen eindigen. Dan hadden Ang Lee en schrijver David Magee de liefhebbers van het boek wel (nog meer) over zich heen gekregen.

This entry was posted in 2012, 3,5 sterren, L and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>