Gangster Squad

Rating: ★★☆☆
Verenigde Staten; 2013
Regisseur: Ruben Fleischer
Schrijver: Will Beall (gebaseerd op het boek van Paul Lieberman)
Producenten: Dan Lin, Kevin McCormick, Michael Tadross
Cast: Sean Penn, Josh Brolin, Ryan Gosling, Emma Stone, Anthony Mackie, Nick Nolte, Giovanni Ribisi, Robert Patrick, Michael Peña, Jon Polito, Mireille Enos

Eerlijk gezegd had ik gezien de voorgeschiedenis weinig hoop voor Gangster Squad. De release werd meerdere keren uitgesteld en de eerste reacties waren niet heel positief. Vanuit die gedachte viel het eigenlijk nog mee. Regisseur Ruben Fleischer (die eerder prima film Zombieland maakte) regisseert het sterrenensemble (met o.a. Sean Penn, Josh Brolin en Ryan Gosling) in een light-versie van The Untouchables, Brian De Palma’s invloedrijke gangsterdrama uit 1987.

Het goede nieuws is dat de film er gelikt uitziet. Het slechte nieuws: te gelikt. Het Los Angeles van na de oorlog is vaak genoeg gezien in films uit die tijd, en nooit zag het er zo prachtig en netjes uit als hier. Het zorgt voor mooie beelden, maar het echte toen-en-daar-gevoel ontbreekt.

Het jaar is 1949. Maffiabaas Micky Cohen (Penn) is de feitelijke machthebber in de stad. Politiechef Parker (Nick Nolte) vindt dat er iets moet gebeuren en vraagt Sgt. O’Mara (Brolin) een team samen te stellen voor een missie die op papier niet bestaat. Collega-agent Jerry Wooters (Ryan Gosling) ziet de missie pas zitten nadat hij getuige is van de dood van een kind.

Maffiabaas Cohen is geen uitgedacht karakter. Ik weet niet precies wat voor gangster hij in werkelijkheid was, en deze film vertelt me daar verder ook niets over. Hij kent geen genade en heeft last van plotselinge woede, zoveel is duidelijk. Maar Sean Penn, die de rol nog redelijk goed invult, krijgt hier te weinig tijd om een karakter te creëren. Ook Brolins O’Mara blijft een oppervlakkig. De vrouwen in Gangster Squad zijn aanwezig om de politiemannen meer inhoud te geven. Niet succesvol, zo blijkt.

De filmmakers besteden veel tijd aan Wooters en zijn relatie met Grace Faraday (Emma Stone), die op haar beurt weer werkt voor Cohen. Het voegt niet veel aan het verhaal toe. We begrijpen wel iets beter waarom Wooters blijft doorgaan met de missie. Maar vooral geeft het regisseur Fleischer de kans om jongelingen Gosling en Stone veel in beeld te brengen. Op die manier vergroot hij zijn potentiële publiek en dat is weer goed voor de financiën.

Sommige gangsterfilms volgen in grote lijnen hetzelfde pad als romantische komedies, het meest voorspelbare genre dat er is. Succes na succes (in politiewerk vs. relatie), dan een flinke tegenslag (dood van een karakter vs. een uitgelekt geheim), waarna de meestal positieve conclusie toch nog volgt (boef gepakt vs. ‘happily ever after’). Gangster Squad is een schoolvoorbeeld. De meeste kijkers zien alle stappen van mijlen ver aankomen.

Meer voorspelbaarheid passeert de revue. Zo moet er ergens een wapen (of een magazijn met kogels) tijdens een vuurgevecht niet ver genoeg worden overgegooid, waardoor een held door de vuurlinie moet om opnieuw deel te nemen aan de actie. Ook zijn er veel onnodige beelden in slowmotion. Het langzaam uit elkaar spatten van bloemstukken is geen vermaak.

Dit soort momenten storen niet per se in een goede film, des te meer in een matige film. De film is bij lange na niet zo slecht als ik had verwacht, al laat ik het hierboven soms anders voordoen. Ik rolde soms (lees: vaak) met mijn ogen, maar verveelde me ook weer niet. De negatieve aspecten vielen gewoon erg op. Helaas stonden die het echte kijkplezier in de weg. Toch benieuwd naar een verhaal als dit? Bekijk dan eerdergenoemde The Untouchables.

This entry was posted in 2 sterren, 2013, G and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>