Smashed

Rating: ★½☆☆
Verenigde Staten; 2012
Regisseur: James Ponsoldt
Schrijvers: Susan Burke, James Ponsoldt
Producenten: Jennifer Cochis, Jonathan Schwartz, Andrea Sperling
Cast: Mary Elizabeth Winstead, Aaron Paul, Nick Offerman, Megan Mullaly, Octavia Spencer, Mary Kay Place

Een sterk optreden van Mary Elizabeth Winstead (Live Free or Die Hard, Scott Pilgrim vs. The World) maakt Smashed helaas geen goede film. Er zijn sterke momenten die iets te zeggen hebben over alcoholisme, maar de film vergeet uit te leggen met wat voor mensen we te maken hebben. Gevolg is dat het mij als kijker niet veel uitmaakt wat de uitkomst is van persoonlijke relaties.

In de openingsbeelden zien we Kate (Winstead) drinken vlak voor ze als basisschoollerares de dag begint. In de klas moet ze plotseling kotsen waarna ze liegt dat ze zwanger is. Op weg naar huis wordt ze aangesproken door collega Dave (Nick Offerman) die haar zag drinken. Later stelt hij AA voor, waar Kate mee instemt. Kates AA-ontmoetingen en in het bijzonder de ontmoeting met haar sponsor Jenny (Octavia Spencer) zet de relatie thuis onder druk. Zolang ze zich herinneren dronken zij en haar man Charlie (Aaron Paul) samen.

Het is in dat opzicht niet vreemd dat Charlie al deze veranderingen maar apart en vervelend vindt. Als (over het algemeen) nuchtere kijker vinden we hem een eikel, maar dit was altijd hun leven samen en dat valt nu langzaam uit elkaar. We sympathiseren met Kate omdat ze doet wat de maatschappij van haar verlangt. En omdat we alles ‘toevallig’ vanuit haar perspectief zien. De sympathie komt helaas niet door de emotionele band die we tijdens de film met haar opbouwen.

De introductie van Smashed is te lang. De film duurt slechts tachtig minuten en na twintig minuten hebben we niets anders gezien dan dronken mensen. De camera, onnodig met de hand vastgehouden en daardoor constant schuddend, kijkt toe maar vertelt ons verder weinig. Kate lijkt sympathiek, haar man niet per se onsympathiek, al is hun situatie nogal treurig. Hierdoor lachte ik ook weinig, ondanks dat het soms duidelijk de bedoeling van de filmmakers was. Grappige momenten zijn er wel later in de film, vooral nadat collega Dave zijn liefde aan Kate verklaart.

De film eindigt vrij abrupt. Wat de makers met de laatste momenten precies willen zeggen is onduidelijk. Vanuit het oogpunt van het publiek betekenen deze scènes misschien heel wat anders dan vanuit Kates of zelf Charlies oogpunt. Had ik Kate en de mensen om haar heen beter gekend, beter begrepen, dan was dat ongetwijfeld anders geweest.

This entry was posted in 1,5 sterren, 2012, S and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>