Starlet

Rating: ★★½☆
Verenigde Staten, Verenigd Koninkrijk; 2012
Regisseur: Sean Baker
Schrijvers: Sean Baker, Chris Bergoch
Producenten: Sean Baker, Blake Ashman, Kevin Chinoy, Patrick Cunningham, Chris Maybach, Francesca Silvestri
Cast: Dree Hemingway, Besedka Johnson, Stella Maeve, James Ransone

Interessant maar langzaam drama verkleint z’n publiek door onnodig expliciete seksscène halverwege. Met sterk acteerwerk van de twee belangrijkste acteurs.

Het intrigerende aan Starlet is dat we de hoofdpersoon eigenlijk helemaal niet leren kennen. Tenminste, niet in het deel één van de film. Tijdens het kijken van het eerste uur realiseren we ons dat eigenlijk helemaal niet.

Die hoofdpersoon is Jane (Dree Hemingway), een jaar of 25, tijdelijk ingetrokken bij een bevriend stel (Stella Maeve en James Ransone). De drie besteden hun tijd vooral aan drank, drugs en het spelen van videospelletjes.

Op een dag gaat Jane erop uit om wat aankleding voor haar lege kamer te kopen. Oude vrouw Sadie (Besedka Johnson) verkoopt Jane vanuit haar tuin een thermosfles en maakt chagrijnig duidelijk dat niks teruggebracht kan worden. Thuis vindt Jane een flinke smak geld in de fles.

Jane besluit Sadie in natura terug te betalen, nadat ze eerst wordt afgepoeierd. Ze helpt haar met kleine klusjes, waar Sadie met frisse tegenzin mee instemt; een lift naar de bingo, wat spullen uit de supermarkt. Na de eerste lastige hordes groeit er langzaam iets tussen de twintiger en de oude vrouw.

Hun vriendschap wordt geloofwaardig gepresenteerd. Sadie blijft de enigszins chagrijnige en koppige oude dame en Jane de naïeve volhouder. Als kijker weten we dat het een vriendschap is gebaseerd op onwaarheden. Sadie weet niks van het geld en ook niks over wie of wat Jane in het dagelijks leven is en doet. Jane weet ook weinig van Sadie; ze was ooit getrouwd maar nu al een flinke tijd alleen.

Halverwege komt het verhaal even tot stilstand tijdens een niet gesimuleerde seksscène. De scène op zich is nuttig voor het verhaal en de relatie tussen karakters, maar het had zonder problemen een stuk korter en minder expliciet gekund. Waarom kiest regisseur Sean Baker ervoor zijn publiek op die manier zo te verkleinen?

Wellicht heeft het te maken met het realistische karakter van de film, dat wat doet denken aan het Dogma-principe. Dus: geen kunstmatig licht, de camera wordt met de hand vastgehouden en de acteurs zijn amateurs. The Idiots van Lars von Trier is volgens dit principe gemaakt, en ook die film heeft een scène met ‘echte’ seks.

De acteurs zijn uitstekend, met name de oude Johnson. Beide actrices laten de film grotendeels werken als een enigszins mysterieuze karakterstudie. Zelfs het bevriende stel leren we beter kennen dan de meeste personen in een gemiddelde Hollywood-film. Voor het verhaal zijn hun scènes niet altijd even relevant.

Starlet is geen must-see, maar voor de liefhebber van de kleinere films wel aan te raden. Zelfs met de afleidende seksscène. Want om die paar minuten heen zit een mooi verhaal dat zich langzaam ontplooit.

This entry was posted in 2,5 sterren, 2012, S and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>