L’uomo che guarda (The Voyeur)

Rating: ★½☆☆
Italië; 1994
Regisseur: Tinto Brass
Schrijver: Tinto Brass (gebaseerd op het boek van Alberto Moravia)
Producenten: Marco Poccioni, Marco Valsania
Cast: Katarina Vasilissa, Francesco Casale, Cristina Garavaglia, Raffaella Offidani

Typische Tinto Brass film is niet heel erg goed. Tachtig procent is seks, twintig procent probeert een verhaal te vertellen. Vaak met de focus op de blote bilpartijen.

Dodò (Francesco Casale) is tijdelijk verlaten door zijn vrouw Silvia (Katarina Vasilissa). Waarom is in eerste instantie niet geheel duidelijk. Hij wil dat ze weer intrekt in het appartement waar hij met zijn bedlegerige vader woont. Vaders verzorgster Fausta (Cristina Garavaglia) lijkt een oogje op Dodò te hebben.

De ongelukkige Dodò heeft dagdromen over zijn vrouw. Een groot deel van de film is gevuld met haar naakte lichaam. Als het zijn vrouw niet is die we naakt mogen aanschouwen, is het Fausta wel. Brass besteedt veel tijd aan de vrouwelijke vormen. Soms iets te veel. Tijdens dialogen hoeft de camera niet per se in te zoomen op billen en borsten. Zeker niet als geen van de karakters daar aandacht aan geeft.

Vaak doen personen in deze film dat trouwens wel. Dodò heeft voyeuristische neigingen, geeft les over precies dat onderwerp en ontmoet een hoop mensen die stiekeme kijkjes wagen. Wij kijken altijd mee. Brass laat geen kans voorbij gaan om bloot of seks in beeld te brengen.

Uiteindelijk wordt het verhaal nog best interessant, vooral door de obsessie die Dodò heeft over Silvia. Waarom heeft ze hem verlaten? Is er een ander, en zo ja, wie dan? Helaas is slechts twintig procent van de film hiervoor gereserveerd.

De film neigt soms naar pornografie, al is deze film erotischer. Cameraman Massimo Di Venanzo vult de film met mooie, soms mysterieuze beelden. Het erotische aspect neemt af wanneer hij, of eigenlijk regisseur Brass, ervoor kiest om genitaliën in volle glorie te laten zien. En waarom Fausta altijd bijna naakt rondloopt, is ook niet helemaal te verklaren.

De muziek van Riz Ortolani is in eerste instantie een welkome toevoeging. Later in de film wordt de soundtrack wat eentonig. Een probleem dat eigenlijk voor alles in de film geldt.

De film is niet per se goed. Wel is het, zeker vergeleken met veel ordinaire seksfilms, een boeiend geheel. Ik verveelde me eigenlijk nooit. L’uomo che guarda (Engelse titel is The Voyeur) maakt me bijna nieuwsgierig naar andere films van de Italiaanse regisseur.

This entry was posted in 1,5 sterren, 1994, U, V and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>