Stoker

Rating: ★★★½
Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten; 2013
Regisseur: Chan-wook Park
Schrijver: Wentworth Miller
Producenten: Ridley Scott, Tony Scott, Michael Costigan
Cast: Mia Wasikowska, Matthew Goode, Nicole Kidman, Harmony Korine, Jacki Weaver, Dermot Mulroney

Stijlvolle psychologische thriller van de regisseur van Oldboy. Ode aan Hitchcocks Shadow of a Doubt is bloederig, erotisch en prachtig gefilmd.

Zuid-Koreaan Park Chan-wook vergaarde als regisseur bekendheid met Oldboy, inmiddels rijp voor een Amerikaanse remake. Daarvoor (Joint Security Area, Sympathy for Mr. Vengeance) en daarna (Sympathy for Lady Vengeance, Thirst) maakte hij een aantal sterke Koreaanse films. Stoker is zijn Engelstalige debuut.

Buitenbeentje India Stoker (Mia Wasikowska) verliest haar vader in een auto-ongeluk. Met hem was ze zo close dat het haar moeder Evelyn (Nicole Kidman) jaloers maakte. De spanning tussen de twee is om te snijden. En dan arriveert oom Charlie (Matthew Goode).

India wist niet van zijn bestaan af, maar vanaf het begin voelt ze een bepaalde connectie. Mensen die Alfred Hitchcocks Shadow of a Doubt hebben gezien, herkennen direct de ‘Uncle Charlie’ die zijn favoriete nichtje op komt zoeken. In beide films is Charlie een moordenaar. De reacties en gedachten van de nichtjes verschillen in beide films nogal.

Te veel bekendmaken zou zonde zijn. De voorgaande twee alinea’s zijn vrij snel in de film bekend, maar het is interessant om te zien hoe alles zich verder ontwikkelt.

Net als bij zijn Aziatische films dompelt Park Chan-wook Stoker onder in stijl, maar niet zonder reden. De camera, qua hoeken en bewegingen, creëert een constant gevoel van dissonantie. Alles lijkt net niet te kloppen, en dat is precies wat bij de karakters en hun relaties onderling past.

De muziek is voor deze sfeer ook erg belangrijk. Een duet op de piano, gecomponeerd door Philip Glass, halverwege de film is in dat opzicht het hoogtepunt. Alles komt hier perfect bij elkaar, inclusief een erotische lading die bij zo’n stuk muziek moeilijk is voor te stellen. Zonder dat er veel gebeurt is het de beste scène uit de film.

Tot slot zijn de acteerprestaties te bewonderen. Kidman maakt de kijker constant ongemakkelijk. Goode is charmant, intimiderend en ronduit eng tegelijk. En Wasikowska maakt overtuigend haar veranderingen door. De actrice, vooral bekend uit The Kids Are All Right en Alice in Wonderland, zou niet snel mijn eerste keuze zijn. Misschien juist daardoor blijkt het de perfecte vrouw voor de rol.

Ik kan me goed voorstellen dat Stoker een polariserende werking op het publiek heeft. Bovenstaande opmerkingen zouden ook als negatieve kritiek kunnen worden opgeworpen. Je identificeren met een van de karakters is bijna onmogelijk. Regisseur Park doet er alles aan om dit te bewerkstelligen. Sommige kijkers kunnen hun interesse zo verliezen. Persoonlijk was ik erg onder de indruk.

This entry was posted in 2013, 3,5 sterren, S and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>