Rating: 
Verenigd Koninkrijk, Verenigde Staten; 2010
Regisseur: Jake Scott
Schrijver: Ken Hixon
Producenten: Giovanni Agnelli, Scott Bloom, Michael Costigan, Ridley Scott, Tony Scott
Cast: James Gandolfini, Kristen Stewart, Melissa Leo, Joe Chrest, Eisa Davis
Met Welcome to the Rileys schudt Kristen Stewart vrij geslaagd haar Twilight-imago van zich af. Waar ze in Adventureland nog een zelfde soort onbegrepen in zichzelf gekeerde tiener speelde, staat ze hier haar mannetje als onbegrepen brutale tiener die zichzelf prostitueert. Duidelijk is wel dat ze niet graag heeft dat haar karakters goed begrepen worden. We zien meer huid dan we van haar gewend zijn en ook de grove taal uit haar mond – met name over haar eigen geslachtsdeel – is even wennen. Zodra dat gelukt is, blijkt dat ze in de juiste film een prima actrice is.
De film wordt gedragen door James Gandolfini. Zijn karakter Doug Riley reist voor zaken van Indianapolis naar New Orleans. Hij laat zijn vrouw thuis achter; zij is na de dood van hun dochter al vier jaar het huis niet uit geweest. In eerdere scènes zien we Doug vreemdgaan met serveerster Vivian (Eisa Davis) en vervolgens dat hij te horen krijgt dat ze is overleden. In New Orleans bezoekt Doug een stripclub waar hij Mallory (Stewart) ziet dansen, waarna hij uiteindelijk (met wat tussenstappen) netjes bij haar op de bank in slaap valt. De volgende dag belt hij zijn vrouw (Melissa Leo) om haar te vertellen dat hij voorlopig niet thuiskomt; hij biedt Mallory $100,- per nachtje slapen op haar bank.
De situatie zet niet een maar twee interessante verhaalaspecten in gang. Natuurlijk hebben we Gandolfini en zijn surrogaatdochter. Maar Gandolfini’s vrouw besluit voor het eerst in vier jaar het huis te verlaten en zelfs helemaal naar New Orleans te rijden om haar man “terug te halen”. De film vindt kleine momenten om uit te blinken. Zo ontmoet vrouw Lois een trucker onderweg in een scène die alle valkuilenen omzeilt. Ook de kortere scènes tussen Gandolfini en Stewart werken op het emotionele vlak goed. Als kijker vraag je je af waarom Gandolfini zoveel van Stewart’s foute bezigheden gedoogd, terwijl hij in zekere zin goed aangeeft dat hij ze absoluut afkeurt.
Verschillende elementen worden duidelijk wanneer de karakters samen komen. Hier op ingaan moet ik niet doen: langzaam worden deze drie karakters keurig uitgebouwd en dat gaan beschrijven zou een mooi deel van de film voor je verpesten. Wat ik wel kan zeggen is dat ook dichter naar het einde toe de film weinig fout doet. De emotionele spanning neemt helaas wat af. Toch zijn de keuzes van alle personages compleet logisch en had het verhaal in weinig andere richtingen kunnen voortbewegen.
Dat we meegesleept worden heeft naast het intelligente script (dat in hoofdlijnen eigenlijk niet eens zo heel origineel is) uiteraard te maken met Leo, Stewart en vooral Gandolfini, die eens temeer bewijst dat hij een uitstekende acteur is en het niet alleen van louche (hoewel ook vaak sympathieke) types hoeft te hebben. Welcome to the Rileys (mede geproduceerd door vader en oom van de regisseur, oftewel Ridley en Tony Scott) is geen perfecte film. Het is wel de best mogelijke film met dit zeer degelijke materiaal. Van Stewart hoop ik meer te zien buiten de Twilight-serie om. Breaking Dawn is de laatste hobbel (of eigenlijk twee hobbels, aangezien ze om economische redenen het verhaal in twee films gaan vertellen) die ze moet nemen voor ze echt een carrière als actrice kan beginnen.